Զբոսնելիս Կենտրոնում էլեկտրական ինքնագլորներով անցնում էին 4-5 հոգի։ Ուրախ, ազատ, վայելող զբոսաշրջիկներ էին։ Մի փոքր անց կանգ առան և երևի մտածում էին, թե որտեղ շարունակեն իրենց ճանապարհը։ Նրանցից մեկը նետեց ծխախոտի մնացորդը։

Մոտենալիս նայեցի՝ որտեղ կա աղբաման, և մոտավորապես 5-7 մետրի վրա նկատեցի։ Բարձրացրի նետված ծխախոտը ու ասացի․
— Ախպերս, մի քիչ այն կողմ աղբաման կա, խնդրում եմ՝ այնտեղ նետիր։

Սկզբում հայերեն խոսեցի, քանի որ հաճախ պատահում է հանդիպել Սիրիայից կամ Լիբանանից եկած հայերի։ Դրանից հետո, երբ հասկացա, որ հայ չեն, շարունակեցի անգլերեն․
— Սա քո՞նն է։
Նա գլխով ցույց տվեց՝ «այո»։
— Ուրեմն, ընկերս, խնդրում եմ նետիր աղբամանը։ Շնորհակալություն։

Гуляя в Центре, увидел 4–5 человек, которые ехали на электрических самокатах. Весёлые, свободные, наслаждающиеся туристы. Через некоторое время они остановились, наверное, думая, куда продолжить путь. Один из них бросил окурок на землю.

Подойдя ближе, я посмотрел, где находится урна, и примерно в 5–7 метрах заметил её. Поднял брошенный окурок и сказал:
— Брат, чуть дальше стоит урна, пожалуйста, брось туда.

Сначала я говорил по-армянски, так как часто встречаются армяне из Сирии или Ливана. Потом, когда понял, что они не армяне, продолжил на английском:
— Это твоё?
Он кивнул: «Да».
— Тогда, друг, пожалуйста, выброси это в урну. Спасибо.