Առավոտս/ Моё утро

Հոբար ջան, տուր՝ ես կնետեմ, մի նետիր պատուհանից. ասացի ես երթուղու վարորդին, որի ձեռքը դուրս հանաց, իսկ ձեռքում՝ մի փոքրիկ փաթեթ։

Նա սկզբում չհասկացավ, ինձ նայեց՝ դրական դեմքով։ Ես կրկնեցի։
Չեմ նետելու. ժպիտով պատասխանեց։

Այդպես սկսվեց առավոտս։

Հопар, давай я выброшу, не бросай из окна, — сказал я водителю маршрутки, у которого рука уже тянулась наружу, с маленьким свёртком в ладони.

Сначала он не понял, посмотрел на меня с дружелюбной улыбкой. Я повторил.
— Не буду бросать, — ответил он, всё так же улыбаясь.

Вот так и началось моё утро.