Примерно месяц назад я подал заявку с просьбой установить предупреждающий дорожный знак. В ответ из мэрии сообщили, что согласно пункту 31 постановления Правительства РА № 113-Н от 10 января 2008 года, четко определено осуществление разметки без использования технических средств. Однако я не согласен с этим обоснованием, так как без предупреждающего знака очень сложно заметить линии пешеходного перехода, которые со временем изнашиваются, а из-за накопившейся пыли и грязи становятся практически невидимыми.
Ранее, 05.10.2024 г., я также подавал заявки с просьбой обустроить пешеходные переходы, особенно в тех местах, где уже имеются пандусы для колясок, но сами переходы отсутствуют. В тот раз моя заявка также была отклонена.
Մոտավորապես մեկ ամիս առաջ ես հայտ էի ներկայացրել՝ խնդրելով տեղադրել նախազգուշացնող նշան։ Ի պատասխան՝ քաղաքապետարանից հայտնեցին, որ ՀՀ կառավարության 2008 թվականի հունվարի 10-ի N 113-Ն որոշման 31-րդ կետով հստակ սահմանվում է գծանշման իրականացումն առանց տեխնիկական միջոցների։ Սակայն ես համաձայն չեմ այդ հիմնավորման հետ, քանի որ առանց նախազգուշացնող նշանի շատ դժվար է նկատել հետիոտնային անցման գծերը, որոնք ժամանակի ընթացքում մաշվում են, իսկ կուտակված փոշու և կեղտի պատճառով դառնում են գրեթե անտեսանելի։
Դրանից առաջ, 05.10.2024 թ.-ին նույնպես ներկայացրել էի հայտեր՝ խնդրելով կառուցել հետիոտնային անցումներ, հատկապես այն վայրերում, որտեղ արդեն իսկ առկա են սայլակների համար նախատեսված թեքահարթակներ, սակայն բացակայում են բուն անցումները։ Այդ ժամանակ ևս իմ հայտը մերժվել էր։
Քրիստինա Վարդանյանի շնորհիվ մենք բոլորս մի փոքր ավելի տեղեկացված լինենք։ Եվ բոլորը, ովքեր մտահոգված են ծառահատման հարցով, կարող են ընդունել այս գիտելիքները և ինքնուրույն որոշել, թե որքանով են Երևանի քաղաքապետարանի որոշումները ճիշտ։
Благодаря Кристине Варданян мы все станем немного более информированными. И все, кто обеспокоен вопросом вырубки деревьев, могут принять эти знания и самостоятельно решить, насколько решения мэрии Еревана являются правильными.
Парламент Армении принял закон о запрете на использование полиэтиленовых пакетов и пластиковой посуды
Национальное Собрание Армении 25 марта приняло закон о запрете на использование полиэтиленовых пакетов и пластиковой посуды, вступающем в силу с 1 января 2027 года.
Исключение будет сделано для мусорных пакетов и пластиковых бутылок с крышкой, а также для пакетов, используемых при фасовке масла, мяса, круп и так далее.
При нарушении запрета объектами торговли и общепита сначала будет применено предупреждение, а затем штраф в размере от 100 до 150 тыс. драмов.
Երկրում ունենք բազմաթիվ անկապ մետաղական կառույցներ և մետաղական մնացորդներ, որոնք առնվազն փնթի վիճակ են ստեղծում և, դրա հետ մեկտեղ, կարող են վնասակար լինել։ Եվ, իհարկե, ոչ ոք հոգ չի տանում, մինչև չես բարձրաձայնում։
В стране куча всяких неуместных железных конструкций и остатков металла, которые мало того что выглядят неряшливо, так еще и могут представлять опасность. И, само собой, никому до этого нет дела, пока не начнешь поднимать шум.
Եվս մեկ ապացույց, թե ինչու պետք է լինել ակտիվ և բարձրաձայնել երկրի, քաղաքի, գյուղի կամ փողոցի խնդիրները։ Երբ մարդը լռում է, դա նշանակում է, որ նա համամիտ է ամեն ինչի հետ։ Սա պարզապես լուռ թույլտվություն է։
Հենց երեկ առավոտյան «Գործարանային» կայարանում տեսանք մետրոպոլիտենի անճաշակ ու փնթի կրպակները։ Բացի այն, որ դա տգեղ է ու փնթի, ամենակարևորը՝ հրատապ իրավիճակներում (պատերազմ, հրդեհ կամ երկրաշարժ) նեղ անցումների պատճառով ստեղծվում է մեծ վտանգ։
Մանրամասները՝ տեսանյութում։
Еще одно доказательство того, почему нужно быть активным и озвучивать проблемы страны, города, села или улицы. Когда человек молчит — это значит, что он со всем согласен. Это просто молчаливое согласие.
Буквально вчера утром на станции «Горцаранаин» мы видели безвкусные и неопрятные ларьки в метрополитене. Помимо того, что это выглядит некрасиво и грязно, самое главное — в экстренных ситуациях (война, пожар или землетрясение) из-за узких проходов создается огромная опасность.
Աշխատանքս ավարտելուց հետո ինձ մոտեցավ մի տղամարդ և դիմեց անունով։ Ես զարմացա՝ կարող է չեմ ճանաչում իրեն։ Պարզվեց՝ իրոք չեմ ճանաչում։ Ասաց, որ հետևում է էջիս, մեծ գործ եմ անում, և ինքը շատ շնորհակալ է։ Մենք խոսեցինք մի քանի րոպե. պարզվեց՝ նա Երևանի քաղաքապետարանի աշխատակից է։ Առաջարկեց միասին գործ անել, սակայն ես ստիպված մերժեցի, քանի որ պետք է ընտանիքիս ժամանակ տրամադրեմ։ Նա շատ ճիշտ խոսքեր ասաց. քաղաքացիները պիտի լինեն իմ ու Էդուարդի Հայաստանի նման, ովքեր ոչ միայն պահանջում են, այլ նաև անում։
Вчера мы поехали в Хор Вирап. Уже из машины я видел большое количество мусора: за пределами главной дороги — мусор, на новой парковке — мусор и место где справляют нужду. Там, где заканчивается асфальт, начинается мусор. То, что для тебя свято, ты должен держать в чистоте. Во время уборки мусора почти все смотрели на меня. И никогда не знаешь, о чём они думают. Может, думают: «что за странный человек». Или очередной невежда подойдёт и начнёт задавать глупые вопросы. Но вполне возможно и то, что начнут хвалить. Сначала один парень из машины сказал, что я делаю очень хорошее дело, поблагодарил. Потом подошёл один дедушка. Затем один работник вслух сказал, что если каждый из нас поднимет хотя бы одну бумажку, в нашей стране всё будет хорошо. И так далее. После того как я закончил работу, ко мне подошёл один мужчина и обратился по имени. Я удивился — может, я его не знаю. Оказалось, действительно не знаю. Он сказал, что следит за моей страницей, что я делаю большое дело, и он очень благодарен. Мы поговорили несколько минут — оказалось, он сотрудник мэрии Еревана. Он предложил делать что-то вместе, но я был вынужден отказаться, потому что должен уделить время семье. Он сказал очень правильные слова: граждане должны быть такими, как я и Эдуард Айрумян — не только требовать, но и делать.
Երեկ գնացինք Խոր Վիրապ։ Մեքենայից արդեն տեսնում էի մեծ քանակությամբ աղբ. գլխավոր ճանապարհից դուրս՝ աղբ, նոր սարքած կայանատեղում՝ աղբ և նույն տեղում զուգարան են գնում։ Այնտեղ, որտեղ ասֆալտը վերջանում է, սկսվում է աղբը։ Այն, ինչ քեզ համար սուրբ է, պիտի մաքուր պահես։ Աղբ հավաքելու ընթացքում համարյա բոլորը նայում էին վրաս։ Եվ երբեք չգիտես, թե ինչի մասին են մտածում։ Կարող է մտածում են՝ «էս ինչ տարօրինակ մարդ է»։ Կամ հերթական անգրագետը կմոտենա ու կսկսի ապուշ հարցեր տալ։ Բայց շատ հնարավոր է նաև, որ սկսեն գովել։ Սկզբում մի տղա մեքենայից ասաց, որ շատ լավ գործ եմ անում, շնորհակալություն հայտնեց։ Հետո մի պապիկ մոտեցավ։ Հետո մի աշխատող բարձրաձայն ասաց, որ եթե մեզանից ամեն մեկը գոնե մի թուղթ բարձրացնի, մեր երկրում ամեն ինչ լավ կլինի։ Եվ այլն։
