Չեմ ուզում խորանալ և պատմել բոլոր մանրապատումները, բայց քանի օր առաջ ծանոթացել եմ մի մարդու հետ։ Նստեցինք նրա մեքենան, և ես պետք է ցույց տայի ճանապարհը։ Մենք նոր նստեցինք, և նա սկսեց ծխել։ Չնայած մեքենան նրա էր, բայց չհարցրեց՝ խանգարո՞ւմ է, թե ոչ։ Դրանից հետո ծխախոտի մնացորդը նետեց դուրս։ Ես ոչինչ չասացի, բայց հասկանում էի, որ այսպես չեմ կարող թողնել։ Իհարկե, իմ տրամադրությունն ընկավ, բայց ամեն դեպքում շարունակեցի զրուցել այդ մարդու հետ։

Հետդառնող ճանապարհին նա նորից սկսեց ծխել և ինձ հարցրեց՝ սա ինձ խանգարում է։ Ասացի՝ չի խանգարում, միայն խնդրեցի, որ ծխախոտի մնացորդը դուրս չնետի։ Հանգցնելուց հետո նա այն դրեց անձեռոցիկի մեջ։

Եվ նույն օրը ես նրան նվիրեցի մեքենայի համար մոխրաման, ինչպես նաև գրպանի մոխրաման։

Ցավոք սրտի, մարդկանց մոտ սա սովորություն է դարձել․ նույնիսկ չեն հասկանում, որ նախատեսված տեղում նետված ծխախոտի մնացորդը ավելի թանկ է, քան հազար կենաց՝ հանուն հայրենիքի։